تبليغاتX
عشق آسمونی

عظمت عشق در تداوم آنست نه در شدت آن

روزی دلم به حال پنجره اتاقم سوخت

چون او چشمی ندارد و نه حتی دستی و پایی

و چرا که او اسیر است

اسارتی که به دیوار اتاقم ختم میشود

اما غافل از اینکه:

او در دل خود میگفت:

تو که چشم داری،چگونه حقیقت را نمیبینی؟

تو که دست داری

چرا دستگیری نمیکنی؟

تو که پای رفتن داری

چرا از رفتن و رسیدن گریزانی؟

و این تویی که اسیری

اسیر دیواری سنگین تر از دیوار اتاقت

                                                      به نام تن !

 

+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت 1384ساعت 18:35 توسط آیدا |

 خوابی دیدم....

 خواب دیدم در ساحل با خدا قدم میزنم

 بر پهنه آسمان صحنه هایی از زندگیم برق زد

 در هر صحنه،دو جفت جای پا روی شن دیدم

 یکی متعلق به من و دیگری متعلق به خدا

 وقتی آخرین صحنه در مقابلم برق زد

به پشت سر و به جای پاهای روی شن نگاه کردم

متوجه شدم که چندین بار در طول مسیر زندگیم

فقط یک جفت جای پا روی شن بوده است

همچنین متوجه شدم که این در سخت ترین و غمگین ترین دوران زندگیم بوده است

این واقعا برایم ناراحت کننده بود

درباره اش از خدا سوال کردم:

خدایا!تو گفتی اگر به دنبال تو بیایم در  تمام راه با من خواهی بود

ولی دیدم که در سخت ترین دوران زندگیم فقط یک جفت جای پا وجود داشت

نمی فهمم چرا هنگامی که بیش از هر وقت دیگر به تو نیاز داشتم

مرا تنها گذاشتی!؟!؟

خدا پاسخ داد:

بنده بسیار عزیزم !من در کنارت هستم و هرگز تنهایت نخواهم گذاشت

اگر در آزمونها و رنجها فقط یک جفت جای پا دیدی،زمانی بود که تو را در آغوشم حمل میکردم!

 

 

 

+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت 1384ساعت 18:32 توسط آیدا |

نپرس از من، نپرس هر بار
هنوزم عاشقم اي يار
هنوزم شکل فرهادم

رفيق کوهم و تيشه
هنوزم توي باغ عشق
پر از برگم پر از ريشه

بيابان در بيابان را
چو مجنون همره بادم
براي ديدن آن يار

هنوز از پا نيفتادم
هنوز تنها و بي خويشم
همان درويش درويشم

همه خويشم شده اين عشق
که با آن از همه پيشم
نپرس از من، نپرس هر بار

هنوزم عاشقم اي يار
ولي اي دوست، اي غايب
سفر کرده غريبانه

در آن سو شهر بي احساس
تو با عشقي چه بيگانه
اسير غربتي دلتنگ

دلت دلتنگ ياران است
غم سنگين تو اي مه
در اين نامه چه عريان است

نپرس از من، نپرس هر بار
هنوزم عاشقم اي يار

+ نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم اردیبهشت 1384ساعت 17:55 توسط آیدا |

کاش میشد واسه همیشه،از چشات عشقو بخونم

                                                       مثل اون روزای اول،تورو عاشقم بدونم

یادته وقتی وفارو توی چشمای تو دیدم

                                                      به گرونترین بها بود که برات عشقو خریدم

واسه پادشاه قلبت بی بی برنده بودم

                                                     تو خودت گفتی فقط من،دل ودینتو ربودم

آره این غصه من،قصه ای طولانی داره

                                                    لحظه های عاشقونه رو به یادم میاره

نمیشه یادم بره،برای دل خدا شدی

                                                  تو که خوشبختی رودیدی پس چراجداشدی؟

اگه از تموم دنیا به دلم شادی بباره

                                                 قلبی رو که تو شکستی دیگه درمونی نداره

فصل خوب زندگی از پیشمون چه زود گذشت

                                               بعد پر کشیدنت،شادی به اینجا برنگشت

تو از اون روزی که رفتی چشم من در انتظاره

                                            شاید اون عشق قدیمی منو یاد تو بیاره

همه میگن که یه روزی برمیگردی باز دوباره

                                            اگه حتی بر نگردی عشقمون زنده میمونه        

 

+ نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اردیبهشت 1384ساعت 18:4 توسط آیدا |

خدای عشق:

گریه هم دیگر دوای درد بی درمان من نیست

سایه ای حتی از آن یاران هم پیمان من نیست

گشته ام رسوای عالم در ره عشق و وفا

غیر اشک داغ و حسرت هیچ در چشمان من نیست

من که تا امروز گریان دیده ام چشمان خود را

پس چرا بهر خدا هم یک نفر گریان من نیست؟

گر فنا گردم بسی از دوری و بی غمگساری

غیر سنگ سخت خارا،در دل یاران من نیست

سوختم صدباره من از درد هجران و هنوز

باوری غیر از خدای عشق در ایمان من نیست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

دلبر نامهربان:

در دل و آغوش تو گویا دگر جایی ندارم

رفتم از کویت ولی گویم که ماوایی ندارم

همچو شمعی سوختم سر تا به پا در محفلت

سوختم تا شعله باشم در شب تار دلت

چون که بستی پای دل را بر امید وصل خویش

بعد تو پایم شکست،از حیله ات دل گشت ریش

حال رفتم از کنارت دلبر نامهربان

من گذشتم تا تو باشی یار،بهر دیگران

کشته شد قلبم به دست نارفیقت بی وفا

خاطراتی مانده از عشقت پر جوروجفا

+ نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اردیبهشت 1384ساعت 18:4 توسط آیدا |

  

اين تويي که تو قصه ها ست ريشه تو درد ما داره
هواي بال و پر زدن براي عاشقا داره

موسيقي غريب غم گم شده توي ناله هاش
تو خالي پياله مون عطش ميريزه از صداش

اين تو کجاست که خاليه صداي پاش رو پله ها
شکوه پرچمش ديگه مچاله شد رو قله ها

ببين که روح تشنگي ش جز به سراب نميرسه
شيهه ي اسب خسته شم پاي رکاب نميرسه

پس با کدوم بهار مياد کسي که جنس بارونه
غربت نسل عاشقو تو سينه ها ميسوزونه

پهلوون تو قصه ها خود تويي خود منم
ميزنه نبضم تو رگت مي تپه قلبت تو تنم

فصل من و تو ما شدن فتح همه ستاره هاس
تو اين ولايت بعد از اين نوبت عاشقي ماس

فصل من و تو ما شدن فتح همه ستاره هاس
تو اين ولايت بعد از اين نوبت عاشقي ماس





 
+ نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اردیبهشت 1384ساعت 17:39 توسط آیدا |

 روزت مبارک آقای علوی جون:

ای ستاره درخشان آسمان آبی دلم،دستهای گرم و مهربانت نوازشگر او قات تنهایی ما هستند. تپش قلب تو به ما آرامش و امید زندگی میدهد.صدای گرم وحرفهای دلنشین تو همچون طنین موسیقی روحمان را نوازش میدهد.....

کاش میتوانستم تمام ستاره ها را پیشکش چشمان مهربانت کنم تو را همچون آب،پاک و زلال میبینم و همچون گل شاداب.چیزی ندارم که در این روز تقدیمت کنم ،اما دلی دارم سرشار از عطر یاد تو. 

                            *روزت مبارک آقای علوی جون*

این گلم تقدیم به همه معلم های دنیا(هر چند در برابر زحمات اونا خیلی کمه!)

+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم اردیبهشت 1384ساعت 15:56 توسط آیدا |

باز بوی دفترم خاکستری است

صفحه های دفترم خاکستری است

                                                          پیش از اینها حال دیگر داشتم

                                                         هر چه می گفتند باور داشتم

پیر ها زهر حلاحل خورده اند

عشق ورزان مهر باطل خورده اند

                                                            باز هم مقص عقیل و مرتضی است

                                                            آهن تف دیده مولا کجاست

نه فقط حرفی از آهن مانده اس

شمع بیت المال روشن مانده است

                                                             دست ها را باز در شبهای سرد

                                                             ها کنید ای کودکان دوره گرد

مژدگانی ای خیابان خوابها

می رسد ته مانده بشقابها

                                                              در صفوف ایستاده بر نماز

                                                              ابن ملجم ها فراوانند باز

سر به لاک خویش بردید ای دریغ

نان به نرخ روز خوردید ای دریغ

                                                             گیر خواهد کرد روزی روزیت

                                                            در گلوی مال مردم خوارها

من به در گفتم ولکن بشنوند

نکته ها را مو به مو دیوارها

                                                            به خودم گفتم تو عاشق نیستی

                                                            آگه از سر شقایق نیستی

غرق در دریا شدن کار تو نیست

شیعه مولا شدن کار تو نیست

                                                           شعر از: محمد حضرتی 

سکوت یعنی:

                         تجسم صدای قلبهای ملتهب

                    عمق سوزان دیده های نگران ملتمس

                     مفهوم نگاه های پر احساس و صبور

                         انعکاس پاک شعله های درون

                       ترنم دلنشین خواهش،در پرده حیا

                         جلوه بی ریای خفگی احساس

                           تحمیل وظیفه زبان، به چشم

                             تبدیل پیام کلام،به زبان نگاه

                         انطباق پر معنای خط سیر دیدگان

                              واهمه از بروز طوفان درون

                               و امید به فرجام انتظار .....

+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم اردیبهشت 1384ساعت 15:56 توسط آیدا |