"شب یلدا مبارک"

امشب اومدم یه داستان خیلی قشنگ واستون بذارم که بخونین و حالشو ببرین.این داستانو خواهرم(هانیه)از تو مجله دوست نوجوان پیدا کرده و خودش هم اینجا نوشته.یادتون نره نظر بدین!

مشتی خاک برای خلقت آدم

خداوند جبرئیل را نزد خود فرا خواند و به او فرمان داد تا ۴۰ گز از خاک زمین بیاورد.جبرئیل ثناگویان بال گشود و به پرواز در آمدتا بر زمین فرود آید.او به جایی رفت که خاکش رنگارنگ بود.جبرئیل پر خود را در زمین فرو برد تا خاک بردارد.

زمین هراسان و خشمگین جبرئیل را پس راند و گفت:((چه ظلمی است که بر من روا میداری؟))جبرئیل پاسخ داد:((رضایت ده از خاک برگیرم.))زمین پرسید:((خاک بی ارزش من به چه کار ارش نشینان آید؟))جبرئیل پاسخ داد:((خداوند مخلوقی تازه به نام آدم یا انسان میافریند و بر زمین میفرستد تا پادشاهی کند.))زمین گفت:((من به خدای پناه میبرم،تو می خواهی مرا پیش دیگر مخلوقات،ناقص و زبون کنی.))                                                        

جبرئیل پیش خداوند بازگشت و گفت:((پروردگارا،زمین به تو پناه برد و من نیز او را واگذاشتم.زمین می گفت چه ظلمی است که بر من روا میداری؟))

خیل فرشتگان صف به صف به نجوا گفتند:((زمین خاک خود را ازجبرئیل دریغ کرد؟زمین خاک خود را از سروش غیب دریغ کرد؟))

خداوند میکائیل را فرمود:((تو برو)) میکائیل نیز فرمان برد.پرکشید و به سوی زمین رفت.زمین به او نیز همان را گفت که به جبرئیل گفته بود.میکائیل نیز باز پس ؟آمد و گفت:((پروردگارا،زمین خاک نداد.گفت خدای جانشینی می آفریند که بر پشت من گناه کند و رزق و روزی خود را با خون دیگران بیالاید.))

خدای اسرافیل را فرمان داد.اسرافیل برصورش دمید پس رفت وبعد از اندکی باز آمد،بی آنکه خاک با خود آورده باشد.زمین به او گفته بود:میترسم انسان نافرمانی خدا کندو در آتش عذاب افتد و من طاقت عذاب ندارم.فرشتگان از جسارت زمین و صبر خدای در شگفت شدند.

ابلیس نظاره گر همه ماجرا بود.

خدای عزرائیل را فراخواند و فرمود:((برو سلام خدایت را بر زمین برسان و به وظیفه ات عمل کن))

یه سلام آبی مشتی به همه بچه های با معرفت و یه سلام خاکستری به بچه های بی معرفت:

خوب هستین؟من که خوب خوبم!(حالا انگار کسی حال منو پرسید؟!؟)

من تولد رو خیلی دوست دارم و امسال هم که ۳ تا تولد داشتم:

۱)اولیش که از بقیه بهتر و عشقولانه تر بود ۳شنبه(9/22/)بود که عشقم برام گرفت.

۲)دومیش ۴شنبه(23/9/) بود و تو مدرسه کلی خوش گذشت.

۳)سومیش هم ۵شنبه(24/9/)بود که خانوادگی بود.(مامان و بابام و عموهامو مامان بزرگ و ...).

البته از همه نقاط کشور هم پیام تبریک رسید(هم با تلفن و هم اینترنت)مثلا از تهران(مامان بزگم ،داییم،نگار جون و ...)گرگان(خالم که اونجا دانشجوئه)اراک(الهه که دانشجوئه)رضوانشهر(داداش احسان گلم)کرمانشاه(علی جون بهترین دوستم)سمنان(داداش بامدادعزیزم) داداش علیرضای مهربونم و بقیه کسایی که تولدمو تبریک گفتن و به یادم بودن.

ایندفعه یه شعر خوشگل دارم،امیدوارم خوشتون بیاد:

تولد یعنی آغاز،

آغاز یعنی حس جدید،

حس جدید یعنی فهمیدن،

فهمیدن یعنی بودن،

بودن یعنی عشق.

پس یا هر آغازی عشق است

و یا

هر عشقی آغاز.

                                                    و تو

                                هم عشقی و هم آغاز.

و حالا یه شعره دیگه از یه دوست خوب:

چه خوش گفت خدای اولین عشق

که عشق آخر است آن اولین عشق

هزاران عشق گر در دل نشیند

هزاران یک شود عاشق ببیند

اگر دل را برای اولین بار

به بند عاشقی کردی گرفتار

اگر دل دادی و دل را سپردی

اگر جان را برای جان ستردی

مهم نیست اولین عشق را رسیدن

مهم خوشبختی معشوق دیدن

گل عشقت برایم یادگاریست

به باغ دل شکوه و سبزه زاریست

به خوشبخت بودنت امیدوارم

منم عمری وفادار تو بودم

به پاس اولین عشقم سرودم:

قسم بر کشتی دریاچه عشق

که پاک است ناخدای اولین عشق

همان یک اولین و آخرین است

بیا عاشق بمانیم،عشق همین است

نظر یادتون نره